Tuesday, April 22, 2014

இடுக்கண் வருங்கால் நகுக



தவம் அல்லது இறைபக்தி செய்யச் செய்யத் துன்பங்கள் மலை போல்ப் பெருகி வரும். காரணம், நமக்குத் துன்பம் வரும்போது அந்த மனம் இறக்கிறது. 

நாம் மகிழ்ச்சி அடையும்போது அந்த மனம் நிறைந்த ஆயுளைப் பெறுகிறது. ஆகவே, பக்தர்களும் சித்தர்களும் துன்பத்தில் ஒளிவார்கள்.

இதையே வள்ளுவர் "சுடச்சுட மிளிரும் தங்கம் போல தவசீலர்கள் துன்பத்தில் ஒளி விடுவார்கள்" என்பார். மனநாசம் என்பது துன்பப்படும்போது மகிழ்வது. இதையே "இடுக்கண் வருங்கால் நகுக" என்றார் வள்ளுவர்.

தேர்ந்த ஆன்மீகவாதிகள் இன்னாமையை இன்பம் என எடுத்துக்கொள்வார்கள்.

ஆன்மிகம் அல்லாதவர்கள் மனம் நிறைவேறுவதை இன்பம் என எடுத்துக்கொள்வர். ஒரு மனம் நிறைவேறிவிட்டால் அடுத்தடுத்து பல மனம் நிறைவேற வைத்துவிடும்.

ஒரு மனிதன் அமைச்சர் ஆக விரும்பி நிறைவேறிவிட்டால் அவனுக்குள் அடுக்கடுக்காக பல்லாயிரம் மனங்கள் காரியப்பட்டு விடும்.

இதை உணர்ந்த சித்தர்கள் எந்த மனதையும் காரியப்பட விடுவதே இல்லை. பேச விரும்பும் மனத்தை மௌனமாக்குவார்கள். நாட்டைத் தேடும் மனதை காடு மலை என மாற்றுவார்கள்.

நமது மனதிற்கு நாம் எதிரியாக வாழ்ந்து விட்டால் நாம் ஒரு சித்தர். நமது மனம் காரியப்பட நாம் கருவி ஆகிவிட்டால் நாம் ஒரு பாவி

No comments:

Next previous home
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...